جبر و اختيار - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧١ - ٦ آرمان هاى بزرگ در گرو همت والا

ناملايماتى كه پيوسته انسانهاى با ايمان با آنها روبرو مى شوند و بايستى تسليم امر خدا و راضى به قضاى الهى باشند، روشن مى گردد، اينك نمونه هايى از روايات:

١. رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: مؤمن وضعيت شگفت آورى دارد، زيرا هر قضاء و حكمى كه از جانب خدا براى او تعيين مى شود، در برگيرنده خير و سعادت او است، خواه مايه شادمانى او گردد و خواه موجب غم و اندوه او شود، اگر او را به شدايد و ناملايمات مبتلا سازد، كفاره گناه او است و اگر نعمتى به او عطا نمايد موهبتى از جانب خدا به شمار مى آيد.[١]

٢. امام صادق(عليه السلام) فرمود: رضا به قضاء و قدرهاى ناگوار و تلخ، از عالى ترين درجات يقين است.[٢]

٣. در حديث ديگرى از آن حضرت نقل شده كه: سرآمد هر طاعت و بندگى خدا، راضى بودن به آن چيزى است كه خداوند نسبت به بنده خود انجام مى دهد، خواه آن را دوست بدارد و يا براى او ناگوار باشد.[٣]

امام حسين(عليه السلام) وقتى خواست از مدينه به سوى مكّه حركت كند، براى وداع به روضه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) رفت، پس از مقدارى عبادت و مناجات با خدا و گفتگو با پيامبر، خواب اندكى بر او عارض شده و در عالم رؤيا، جدّ بزرگوار خود را ديد كه او را در آغوش گرفته مى گويد: فرزندم، تو به زودى نزد پدر و

---

[١] عَجَباً لِلْمُؤمِنِ لا يَقْضِى اللّهُ عَلَيْهِ قَضاءً إلاّ كانَ خَيْراً لَهُ سِرّهُ أَوْساءَهُ، إِنِ ابتَلاهُ كانَ كَفّارة لذَنْبهِِ وَإِنْ أَعطاهُ وَأَكْرَمَهُ كانَ قَدْ حَبَاهُ(مدرك قبل). [٢] الرِّضا بِمَكْرُوهِ الْقَضاءِ مِنْ أَعلى دَرَجاتِ الْيَقينِ(مدرك قبل، ج٧١، ص ١٥٢). [٣] رأسُ كُلِّ طاعَةِ اللّه الرِّضا بِما صَنَعَ اللّهُ إلى الْعَبْدِ فيما أحَبَّ وَفيما أكرَهَ(مدرك قبل، ص ١٥٦).