جبر و اختيار - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٨ - تقوا و تأثير آن در سرنوشت انسان

١.(وَضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتيها رِزْقُها رَغداً مِنْ كُلِّ مَكان فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّهِ فَأَذاقَها اللّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ)(نحل/١١٢).

«و خداوند سرگذشت (اهل) قريه اى را براى عبرت شما بازگو مى كند، آنان با اطمينان خاطر و آرامش كامل زندگى مى كردند و نعمت هاى الهى از هر مكانى روزى آنان مى شد، ولى آنان به نعمت هاى الهى كفران ورزيدند و خداوند به كيفر اين كار، عذاب خود را به صورت گرسنگى و خوف بر آنان نازل كرد».

٢. درباره قوم سبأ چنين مى فرمايد:

«براى مردم سبأ در همان مكانى كه زندگى مى كردند درس عبرت و آيتى از قدرت خداوندى وجود داشت، دو باغ در سمت راست و چپِ شهر آنان بود، به آنان گفتيم: روزى پروردگار خود را بخوريد و به پاس اين نعمتها و شهر زيبا، آفريدگار بخشنده خود را شكرگزار باشيد، لكن آنان روى برتافتند و به خاطر اين عمل ناشايست، سيل عَرِم را بر آنان فرستاديم و آن دو باغ سرسبز و سرشار از درختان ميوه را به دو باغ ديگر مبدل نموديم كه تنها داراى اندكى درختان سدر بود و ساير درختان آن يا بدون ميوه و يا داراى ميوه اى تلخ و غير قابل استفاده بودند.

ما آنان را اين گونه كيفر داديم و همه آنانى را كه پيوسته كفران نعمت هاى خدا را مى نمايند، اين گونه كيفر مى دهيم».[١]

در اين آيات كريمه نيز به روشنى نقش كارهاى ناشايسته و كفران نعمتهاى الهى در سرنوشت انسان بيان شده است. اگر قوم سبأ، كفران نعمت