جبر و اختيار - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٨ - ٣ هدايت تشريعى

آيات درباره هدايت تشريعى بسيار است، و در يك كلمه بايد گفت: همه آياتى كه درباره پيامبران و كتب آسمانى نازل شده است، مربوط به اين نوع از هدايت است، بنابراين هدايت تشريعى دو مصداق دارد:

١. پيامبران و رهبران الهى.

٢. قرآن و ديگر كتب آسمانى.

درباره پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمايد:

(وَما مَنَعَ النّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى)(اسراء/٩٤ و كهف/٥٥).

«چه مانع شده است كه مردم وقتى هدايت (پيامبر) به سوى آنان آمد، به او ايمان آورند؟».

و درباره تورات فرموده است:

(وَآتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَجَعَلْناهُ هُدىً لِبَنى إِسرائيلَ)(اسراء/٢).

«و براى موسى كتاب (تورات) را آورديم و آن را هدايت براى بنى اسرائيل قرار داديم».

درباره قرآن مى فرمايد:

(وَإِنَّهُ لَهُدىً وَرَحْمَة لِلْمُؤْمِنينَ)(نمل/٧٧).

«و به درستى كه قرآن هدايت و رحمت براى مؤمنان است».

هدايت تشريعى نيز مانند هدايت فطرى، عموميّت و كليت داشته و اختصاص به گروه خاصى از انسانها ندارد. هر يك از پيامبران در جامعه اى كه برانگيخته مى شدند همه افراد آن جامعه را هدايت مى كردند.

(وَلِكُلِّ قَوْم هاد)(رعد/٧).

«و پيامبر و معجزه جاويد او قرآن، هدايت گر همه انسانها است».