يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٨
٢- بخيل براى ترس از فقر، ثروتاندوزى مىكند و حال آنكه با بخلورزى خود زندگى فقيرانهاى دارد و با سود نبردن از آنچه دارد، با تهيدستان يكسان است.
٣- بخيل، درپى دستيابى به غنى و بىنيازى است و حال آنكه با بخلورزى و انباشت ثروت، غنى و بىنيازى از او رخت برمىبندد؛ زيرا از مال و داراي يكصد درس زندگى از امام على(ع) ٨٤ اعتدال ص : ٨٣ ى خود بهرهاى نمىبرد.
٤- بخيل، در دنيا زندگى فقيرانه و تنگنظرانهاى دارد و در قيامت بايد [به خاطر انباشت ثروت] مانند اغنيا و ثروتمندان حساب پس دهد.
٥- بخيل، از نظر روحى هميشه ناراحت و همّ و غمّ او جمع مال است و گاهى براى بدست آوردن مال، دست به كارهاى زشت و نامشروع مىزند.
«الْبُخْلُ جامِعُ لِمَساوِى الْعُيُوبِ وَ هُوَ زَمامٌ يُقادُ بِهِ الى كُلِّ سُوءٍ» «١» تنگ چشمى فراهم كننده (و زمينهساز) همه بديها و مهارى است كه انسان را به سوى هر بدى سوق مىدهد.
٦- شخص بخيل، منفور اجتماع است و گاهى نزديكترين افراد خانواده از او به تنگ مىآيند و آرزوى مرگ او را دارند.
٧- بخل، انسان را از اداى حقوق واجب (خمس و زكات) و مستحب (انفاق و صدقه و ...) بازمىدارد.