يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨٦
و از خدا مىخواهم كه كار من و تو را به سعادت و شهادت به پايان ببرد و همه ما به حق به سوى او بر مىگرديم.
٢- اين كلام مولا عليه السلام نشان مىدهد كه آنان و مؤمنان راستين پيوسته در اشتياق شهادت هستند و شهادت را براى خود مايه حيات مىدانند، بسان تشنگانى كه به سوى آب پر مىكشند. شهادتطلبى براى مردان خدا رازى نهان، محركى نيرومند و سر آغازى است براى حيات نوين كه سدّ يأس و نااميدى را مىشكند و به جسم انسانهاى وارسته روح تازه مىدمد.
٣- شهادتطلبى بر پايه تفكر مكتبى و بينش كامل و اعمال شايسته استوار است. داشتن عقيده مذهبى، انجام كارهاى شايسته و پرهيز از اعمال ناشايست همراه با معرفت فراگير و بينش درونى، انسان را به خدا نزديكتر مىكند و پشتوانه معنوى و نيرومندى براى شهادت او مىگردد و بدون دستيابى به اصول سه گانه ياد شده، نمىتوان به مقام رفيع شهادت و مرگ سرخ دست يافت.
٤- شهادت طلب بودن به معناى دست يافتن به فوز عظيم شهادت و شهيد گشتن نيست بلكه بدين معناست كه انسان، هستى خود را امانتى از جانب خدا تلقّى كند و او را مالك مطلق و خود را مملوك او بداند. از هستى خويش دست بشويد و رضايت خدا را بجويد.
همچنين شهادت طلب بودن، هرگز به معناى نفى تفكر در اصول و فنون جنگ و پيكار و ناديده گرفتن مطالعه بنيادين در راههاى كسب فتح و پيروزى نيست؛ يعنى يك رزمنده و سلحشور مؤمن نبايد تنها به شهادت