نكته‌ها و پيام‌ها ١- زعيم و زمامدار يك ملّت بايد مردم را پيوسته به راه مستقيم و خير و صلاح فراخواند و امر به معروف كند و تنها به تذكار و ياد آورى و ابلاغ سطحى بسنده نكند. بلكه بايد با شيوه‌هاى گوناگون و در مقاطع مختلف و در جلسات خصوصى و عمومى. به آن‌ها اصرار ورزد و اسرار نهانى احكام الهى را برايشان باز گويد و آن‌ها را در تعيين سرنوشتشان شركت دهد و به انجام كارهاى جمعى همانند جهاد تأكيد ورزد. بسان امام على بن ابى طالب عليه السلام كه مردم را شب و روز و در نهان و آشكار به جهاد در راه خدا و پيكار و دفاع فرا مى‌خواند. و او در اين اصرار و تأكيد پيوسته، از پيامبران گذشته چون حضرت نوح تبعيّت مى‌كرد چنانكه. او در بخشى از گزارش كار خود به خدا، مى‌گويد:
«رَبِّ انّى‌ دَعَوْتُ قَوْمى‌ لَيْلًا وَ نَهاراً ... ثُمَّ انّى‌ دَعَوْتُهُمْ جِهارًا ثُمَّ انّى‌ اعْلَنْتَ لَهُمْ وَ اسْرَرْتُ لَهُمْ اسراراً» «١» پروردگارا من قوم خود را شب و روز دعوت كردم ... سپس آن‌ها را با صداى بلند (به اطاعت فرمان تو) دعوت كردم سپس آشكارا و نهان (حقيقت توحيد و ايمان را) برايشان بيان داشتم. ٢- حمله دشمن به ميهن، دو شكست را در پى دارد: اول؛ شكست فيزيكى و تخريب خانه‌ها، و زيان مالى و مرگ و آوارگى. دوم؛ شكست شخصيتى و تحملّ بار گران ذلت و زبونى و حقارت دائمى كه به مراتب خفّت بارتر از شكست مادّى و مالى است. بى شك جامعه‌اى كه سستى‌