«مَنْ جَبُنَ مِنَ الْجِهادِ فَلْيُجَهِّزْ بِالْمالِ رَجُلًا يُجاهِدُ فِى سَبيلِ اللَّهِ ...
وَ الْجُوْدُ بِالنَّفْسِ افْضَلُ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ مِنَ الْجُودِ بِالْمالِ.» «١» كسى كه از شركت در جهاد مى‌ترسد، پس بايد مردى از مجاهدان را با مالش تجهيز كند ... و بخشش جان در راه خدا از بخشش مال برتر است.
(٩٠)
. ذلّت پذيرى، بازتاب اعراض از جنگ‌ . «الا وَ انّى‌ قَدْ دَعَوْتُكُمْ إلى قِتالِ هؤُلاءِ الْقَوْمِ لَيْلًا وَ نَهارَاً، وَ سِرًّا وَ اعْلاناً وَ قُلْتُ لَكُمْ: اغْزُوهُمْ قَبْلَ انْ يَغْزُوكُمْ فَوَاللَّهِ ما غُزِىَ قَوْمٌ قَطُّ فى‌ عُقْرِ دارِهِمْ الَّا ذَلوُّا فَتَواكَلْتُمْ وَ تَخاذَلْتُمْ حَتَّى شُنَّتْ عَلَيْكُمْ الغاراتُ وَ مُلِكَتْ عَلَيْكُمُ الْاوْطانُ» «٢» بهوش باشيد كه من در هر شب و روز در پنهان و آشكار، شما را به پيكار با اين قوم فرا خواندم، و به تأكيد گفتم كه در پيكار با آنان، ابتكار عمل را در دست خود بگيريد، و پيش از آن‌ها، شما يورش بريد؛ چرا كه، به خدا سوگند، هر ملتى كه در قلب سرزمينش مورد تهاجم قرار گرفت بى هيچ استثنايى خوار و زبون شد. اما شما از قبول مسؤوليّتها سرباز زديد و به ديگرانش وا نهاديد و همديگر را تنها گذاشتيد، تا سرانجام دشمن يورش آورد و تاخت و تاز آغازيد و پايگاه هاتان را، يكى پس از ديگرى، به تصرف خويش كشيد.