يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣

(٣٣)
. دروغگويى‌ . «لا يَجِدُ عَبْدٌ طَعْمَ الْايمانِ حَتَّى يَدَعَ الْكِذْبَ، جِدَّهُ وَ هَزْلَهُ» «١» هيچ بنده‌اى مزه ايمان را درك نمى‌كند مگر وقتى كه دروغگويى را ترك كند، خواه شوخى باشد يا جدّى.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- دروغگويى يكى از اوصاف زشت و رذيله است كه جنبه كليدى براى بسيارى از پليدى‌ها دارد: «الْكِذْبُ فَسادُ كُلِّ شَىْ‌ءٍ» «٢» ٢- دروغگويى با ايمان سازگار نيست؛ زيرا راستگويى براساس فطرت انسانى و دروغ، حركتى برخلاف فطرت است و هميشه بين دل و زبان دروغگو تضاد به وجود مى‌آيد و نتيجه آن مى‌شود كه دروغگو به سوى نفاق گام بردارد و نفاق با ايمان سازگار نيست. «انَّ الْكِذْبَ هُوَ خَرابُ الْايمانِ» «٣» ٣- كسى كه مى‌خواهد شيرينى ايمان را در دل خود احساس كند، سزاوار است از هرگونه دروغى، هر چند شوخى، بپرهيزد.