(٢٠)
. رابطه توبه و ابتلاى الهى‌ . «انَّ اللَّهَ يَبْتَلى‌ عَبادَهُ عِنْدَ الْاعْمالِ السَّيِئَةِ بِنَقْصِ الَّثمَراتِ وَ حَبْسِ الْبَرَكاتِ وَ اغْلاقِ خَزائِنِ الْخَيْراتِ، لِيَتُوبَ تائِبٌ وَ يُقْلِعَ مُقْلِعٌ، وَ يَتَذَكَّرَ مُتَذَكِّرٌ. «١» خداوند بندگانش را به هنگام ارتكاب كارهاى ناپسند به كاهش ميوه‌ها و دريغ داشتن بركت‌ها و فرو بستن درهاى خز يكصد درس زندگى از امام على(ع) ٥٧ استدراج ص : ٥٧ اين خيرات خويش دچار مى‌كند، باشد كه توبه كارى توبه كند، انسان مستعدى از زشتكارى دست كشد و يادآورى، خداى را به ياد آورد.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- هدف خداوند از سلب رحمت و دريغ نعمت بر مردم زمين به هنگام فراوان شدت گناه، توجه دادن به آنها و وادار كردن به استغفار و توبه است.
٢- استغفار و توبه وسيله جلب رحمت و بركات الهى است. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
«... اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُم مِدْرَاراً وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَل لَكُمْ أَنْهَاراً.» «٢»