افراد مغرور و جبار در سخن گفتنشان تجسّم مى‌يابند و نيز در گوش سپردن به سخن ديگران. با توجه به اين اصل روانشناختى، امام عليه السلام به مردمان زمان خود توصيه مى‌كند كه با آن حضرت، به شيوه ستمگران برخورد نكنند، با حالت عادى و معمولى رفتار نمايند. بر مسؤولان حكومتى و كارگزاران بلند پايه دولتى است كه اين سيره امام على عليه السلام را سرمشق خود قرار دهند و خود را شخصيّت ممتاز و برتر و جداى از مردم ندانند.
٢- حركت رياكارانه و برخورد متملقان و چاپلوسان كه منافع شخصى خود را دنبال مى‌كنند نبايد زمامداران و دولتمردان را مغرور سازد و حالت جباريت به خود گيرند.
٣- هيچ مسؤولى نبايد از انتقاد صريح و بيان شفاف و مستدل نقاط ضعف حوزه مديريتش، ناراحت شود و آن را تحقير شخصيّت تلقّى كند و برايش ناگوار آيد. بلكه بايد چون على عليه السلام نقدپذير باشد. انتقادهاى اخلاقى، سياسى و ... را به مثابه هديّه خوب بداند و در صورت وارد بودن، در عملكرد خود تجديد نظر كند. و هرگز خود را سدّ شكست‌ناپذير و مطلق و ايمن از خطا و اشتباه نبيند.