عليه مظاهر باطل و فساد، قيام كند و از كسى نترسد و مصالح شخصى را در حركت خود دخالت ندهد و تصميم قطعى بر شكست دشمن بگيرد، بى ترديد، خداوند او را با يارى خود مدد مى‌كند و بر دشمن پيروزش مى‌سازد، هر چند بسيار قوى هم باشد. «١» ٢- از آن‌جا كه خداوند متعال، عزيز و نفوذناپذير است، هرگاه خشم مؤمن خالص، به عزّت و قدرت خداوند مستند شود، حمله به دشمن دينى هم، به مراتب قوى‌تر انجام مى‌گيرد، و به همان نسبت كه قدرت مؤمن، به پشتيبانى قدرت الهى، قوى‌تر مى‌شود، قدرت دشمن نيز با استناد به پشتوانه باطل ضعيف‌تر مى‌گردد. به همين جهت است كه در صدر اسلام، مؤمنان راستين با افراد معدود و با امكانات محدود بر دشمن پيروز شدند. «٢» (٩٤)
. ن يكصد درس زندگى از امام على(ع) ١٨٤ گرامى‌ترين مرگ ص : ١٨٣ خست اتمام حُجّت، سپس نبرد . «لا تُقاتِلُوا الْقَوْمَ حَتىّ يَبْدَؤُكُمْ، فَانَّكُمْ بِحَمْدِ اللَّهِ عَلى‌ حُجَّةٍ وَ تَّرْكُكُمْ ايَّاهُمْ حَتىَّ يَبْدَؤُكُمْ حُجَّةٌ اخْرى‌ لَكُمْ. «٣» [عبدالرحمن بن جُندب، از پدرش- كه از رزم آوران سپاه على عليه السلام بود- نقل مى‌كند كه: در هرجا كه با دشمن، برخورد داشتيم، امير مؤمنان عليه السلام‌