براى تأمين نيازهاى مادى ندارد.
ب- مديريت جبرى مخلوط كه برگرفته از مبانى فوق جبرى و اصول اخلاقى و انسانى است و به منطقه ارزش‌هاى عالى انسانى نزديك‌تر از مديريت طبيعى محض است ولى پاسخگوى همه ابعاد و استعدادهاى فطرى انسانى نيست.
ج- مديريت انسانى- الهى و آن عالى‌ترين و با ارزش‌ترين مديريتى است كه انسان به حدّ نصاب شناخت و حركت معنوى نائل مى‌گردد، و در پرتو اين حقيقت است كه انسان از احساسات خام ابتدايى بالاتر رفته و به حيات معقول رهنمون مى‌شود.
آن چه از اين گفتار نغز امام عليه السلام برمى‌آيد اين است كه حكومت، امرى فطرى و ذاتى است و براى احراز دو نوع مديريت اول و دوم، حكومت فرد بر مردم و مردم بر مردم كافى است. زيرا رفع نيازهاى مادّى و تأمين مالى و جانى و سامان يافتن زندگى ظاهرى با دو شكل ياد شده امكان‌پذير است برخلاف مديريت سوم كه بى‌شك نيازمند حكومت اسلامى و الهى است.
٢- پاره‌اى اقدامات مهم اقتصادى، امنيتى، اجتماعى و نظامى در سطح جامعه در پرتو حكومت امكان‌پذير است؛ بهره‌ورى شهروندان از مواهب طبيعى خدادادى، گردآورى اموال عمومى و هزينه كردن آن در راه مصالح عمومى، عدالت اجتماعى، امنيّت ملّى و مبارزه با دشمنان خارجى، از جمله اين اقدامات است كه در بيان نورانى حضرت امير عليه السلام اشاره شده است.