(٥٨)
. رنگ‌ناپذيرى در سياست‌هاى دينى‌ . «ايَّاكُمْ وَالتَّلَوُّنَ فى‌ دِينِ اللَّهِ فَانَّ جَماعَةً فيما تَكْرَهُونَ مِنَ الْحَقِّ خَيْرٌ مِنْ فُرْقَةٍ فِيما تُحِبُّونَ مِنَ الْباطِلِ وَ انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ لَمْ يُعْطِ احَداً بِفُرْقَةٍ خَيْراً مِمَّنْ مَضى‌ وَ لا مِمَّنْ بَقِىَ» «١» زنهار از موضع‌گيرى‌هاى رنگارنگ در دين، كه اتّحاد بر محور حق- هر چند شما را ناخوش آيد- بهتر است از پراكندگى در باطل- گر چه شما را خوش آيد- بى گمان در تاريخ گذشته و آينده‌ى بشر هرگز خداوند با اختلاف، خيرى را ارزانى كسى نداشته و نمى‌دارد.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- در جوامع اسلامى همواره و در هر شرايطى، بايد «حق» و «مبانى مكتبى» ملاك وحدت قرار گيرد نه اصول اعتبارى و مصلحتى؛ در اين صورت، افراد جامعه همچون خانواده صميمى، همديگر را به خوبى تحمل مى‌كنند و معايب و كمبودهايشان را برطرف مى‌سازند و هيچ عاملى نمى‌تواند اعضاى مكتب مسلمانان را از هم جدا سازد.
٢- وارهيدن از رنگ دين، رنگ به رنگ شدن و رنگ‌هاى مختلف به خود گرفتن، انسان را از حيات سعادتمندانه محروم مى‌سازد. «تَلوُّن»،