(٦٦)
. فروتنى و نقدپذيرى كارگزاران و مسؤولان‌ . «فَلا تُكَلِّمُونى‌ بِما تُكَلَّمُ بِهِ الْجَبائِرَةُ وَ لا تَتَحَفَّظُوا مِنّى‌ بِما يُتَحَفَّظُ بِهِ عِنْدَ اهْلِ الْبادَرَةِ وَ لا تُخالِطُونى‌ بِالْمُصانَعَةِ وَ لا تَظُنُّوا بِىَ اسْتِثْقالًا فى‌ حَقٍّ قيلَ لى‌، وَ لَا الِتماسَ اعْظامٍ لِنَفْسى‌ فَانَّهُ مَنِ اسْتَثْقَلَ الْحَقَّ انْ يُقالَ لَهُ اوِ الْعَدْلَ انْ يُعْرَضَ عَلَيْهِ كانَ الْعَمَلُ بِهِما اثْقَلَ عَلَيْهِ فَلا تَكُفُّوا عَن مَقالَةٍ بِحَقٍّ اوِ مَشْوَرَةٍ بِعَدْلٍ» «١» بدان سان كه رسم سخن گفتن با جبّاران تاريخ است، با من سخن مگوييد و آن چنان كه از تند خويان پروا مى‌كنند، از من فاصله مگيريد و با تصنّع با من نياميزيد و چنين مپنداريد كه اگر با من سخن حقّى گفته شود مرا گران مى‌آيد، و نيز گمان مبريد كه من بزرگداشت نفس خويش را خواهانم؛ زيرا آن كه از شنيدن حق و پيشنهاد عدالت احساس سنگينى كند، عمل به آن دو برايش سنگين‌تر باشد. پس، از سخن حق و پيشنهاد عدل دريغ مورزيد.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- شيوه راه رفتن، نگاه كردن، سخن گفتن و همچنين شيوه گوش فرادادن به گفتار ديگران، هر يك نماد صادقى است از روح و روان آدمى.