نكته‌ها و پيام‌ها ١- مجازات‌هاى تأديبى يا استدراجى خداوند در دنيا: هر گاه بنده‌اى در دنيا مرتكب گناهى شود از باب مكافات در دنيا خداوند او را به يكى از دو شكل عقوبت مى‌كند.
الف- مجازات تأديبى: اگر شخص مؤمن باشد و خداوند خير او را بخواهد او را دچار گرفتارى مى‌نمايد تا به خود آمده و از اشتباه خود دست بردارد و توبه كند. چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ اذا ارادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَأَذْنَبَ ذَنْبًا اتْبَعَهُ بِنِقْمَةٍ وَ يُذَكِّرَهُ الْاسْتِغْفارَ.» «١» همانا خداوند هرگاه خير بنده‌اى را بخواهد به هنگامى كه گناهى انجام مى‌دهد او را گوشمالى مى‌دهد تا به ياد توبه بيفتد.
ب- مجازات استدراجى: چنانچه انسانى از كثرت گناه و معصيت توفيق عنايت و توجه خداوند را از دست بدهد و خداوند او را رها سازد نعمت خود را بر او ارزانى مى‌دارد چندان كه سرگرم دنيا شود تا توبه و استغفار را فراموش نمايد و روز به روز در گناه و گمراهى خود بيشتر فرو رود. چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«وَ اذا ارادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ شَرّاً فَاذْنَبَ ذَنْباً اتْبَعَهُ بِنِعْمَةٍ لِيُنْسِيَهُ الْأِسْتِغْفارَ وَ يَتمادِىَ بِها.» «٢» و هنگامى كه خداوند شر بنده‌اى را (بر اثر اعمالش) بخواهد موقعى كه گناهى مى‌كند نعمتى به او مى‌بخشد تا استغفار را فراموش نمايد و به آن ادامه دهد.