«حَلالٌ بَيِّنٌ وَ حَرامُ بَيِّنٌ وَ شُبُهاتٌ بَيْنَ ذلِكَ فَمَنْ تَرَكَ الشُّبُهاتِ نَجا مِنَ الُمحَرَّماتِ وَ مَنْ اخَذَ بِالشُّبُهاتِ ارْتَكَبَ الُمحَرَّماتِ وَ هَلَكَ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُ.» «١» ٢- برخورد اولياء خدا و دشمنان خدا با مسائل شبهه‌ناك:
يكى از بزرگترين الطاف خداوندى كه به بندگان مؤمن داده مى‌شود نورانيت باطن است كه از به كار بستن عقل سليم و عمل به نداهاى سازنده وجدان و پايبندى به تعهدى كه با خداوند سبحان بسته است، حاصل مى‌شود.
اين نورانيت با زيادى علم و كوشش‌هاى مطالعاتى بوجود نمى‌آيد، بلكه چنان كه در روايت آمده «نُورٌ يَقْذِفُهُ اللَّهُ فِى قَلْبِ الْمُؤْمِنِ». «٢» اين نورانيت، معلول خلوص و صفاى قلبى انسان است كه واقعيات و حقايق را بطور ناب مى‌بيند. بنابراين در موقع رويارويى با تاريكى‌ها و شبهات، حيرت‌زده و ناتوان نمى‌ماند و چنين است كه خداوند مى‌فرمايد: «وَالَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا.» اين موقعيت انسان‌هاى رشد يافته در برابر تاريكى‌ها و شبهات است.
و اما آنان كه به خصومت با خدا برخاسته‌اند از اين تاريكى‌ها و شبهات سوء استفاده نموده از آنها براى گمراه كردن مردم بهره‌بردارى مى‌كنند و راهنمايى جز نابينايى ندارند.