يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٩
به ما اينگونه دستور مىداد] تا زمانى كه دشمن، جنگ را شروع نكرده است، با آنها وارد جنگ نشويد. زيرا شما به حمد خدا داراى حجت و دليل استواريد. رها كردن آنها به حال خود، تا به اختيار خود، جنگ را شروع كنند، براى شما حجت ديگرى است.
نكتهها و پيامها ١- اسلام آيين رحمت و محبّت است و دليل و برهان. بوستان جنگ و جهاد نيز با اين دو نهال پر ثمر، به گل مىنشيند و دشمنان اسلام نيز زير اين دو بال معنوى، پناه مىگيرند و پيشوايان دينى هم با اين دو اصل بنيادين به تفسير و توجيه امور جنگ و جهاد مىپردازند و با اين بينش عميق و نگرش خوش بينانه، به پيروان خود، توصيه مىكنند كه آغاز گر جنگ نباشيد، با مخالفان و رقيبان ما با سعه صدر بر خورد كنيد. و به دشمن مهلت دهيد تا در فضاى آزاد و به دور از اجبار و اضطرار به خوبى بينديشد. شما مىدانيدكه دشمن، تحريك شده و از خانه و سرزمين خود، به قصد جنگ با مسلمانان خارج شده و در صحنه جنگ حضور يافته است و با اين عمل، خود را در آستانه جنگ قرار داده است و حجت را عليه خود تمام كرده و عَلَم برهان را به ضرر خود بر افراشته است، ولى با اين همه اجازه بدهيد تا به درون معركه در آيد و هيچ بهانهاى برايش نماند و دوباره حجت و برهان برايش تمام شود. آنگاه شما هم، به دفاع بر خيزيد و به جنگ بپردازيد.
گرچه تشخيص موقعيت و نيز نحوه اجراى آن به گونهاى كه بعدها دفاع را دشوار يا غير ممكن نسازد بر عهده فرماندهان اصلى ارتش و سپاه و بخصوص فرماندهى كل قوا است.