فكر سرانجام زندگى دنيايى خود باشد و زندگى را در منشور عالم هستى بنگرد و از آخرت غافل نشود. از اين رو على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ اكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِىَ مِنَ الدُّنْيا بِالْكَفافِ.» «١» هر كس كه بيشتر به ياد مرگ باشد به مقدارى كه از دنيا كفايتش كند راضى مى‌شود.
٣- از مجموع آيات و روايات مربوط به قيامت چنين استفاده مى‌شود كه مراد از «شرط وثيق» دو چيز مى‌تواند باشد. يكى ايمان و عمل صالح، كه در آيات فراوانى سعادت هر انسانى در گرو فراهم آمدن اين دو با هم است.
چنان كه مى‌فرمايد: «مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْاخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ» «٢» در چنين حالتى انسان مى‌تواند به فرداى خود اميدوار و آرزوى مرگ برايش ارزشمند باشد. خداوند مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ الَّا وَ انْتُمْ مُسْلِمُونَ.» «٣» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! آن‌گونه كه حق تقوا و پرهيزگارى است، از خدا بپرهيزيد؛ و از دنيا نرويد، مگر اين كه مسلمان باشيد، (بايد گوهر ايمان را تا پايان عمر، حفظ كنيد.)
و دوم؛ حصول اطمينان از برخوردارى از شفاعت شافعان. اين اطمينان تنها در پرتو برخوردارى از ولايت امامان معصوم عليهم السلام حاصل مى‌گردد.