الى‌ ما جاءَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله.» «١» بيم دهنده، رسول خدا صلى الله عليه و آله است و هدايتگر، امام على عليه السلام. در هر زمانى‌امامى از ما وجوددارد كه‌مردم‌را به‌آنچه رسول‌خدا آورده‌است‌هدايت مى‌كند.
٢- امام قيام كننده به حجت خدا در ميان مردم است. چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لَمْ يَدَعِ الْأَرْضَ بِغَيْرِ عالِمٍ وَ لَوْلا ذلِكَ لَما عُرِفَ الْحَقُّ مِنَ الْباطِلِ.» «٢» خداوند زمين را خالى از عالم (امام حق) نگذاشته است و اگر اين چنين نباشد هيچ گاه، حق از باطل تشخيص داده نمى‌شود.
٣- فلسفه تعيين حجت از سوى پروردگار، اين است كه بدين وسيله حجت بر مردم تمام شود. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَّ آخِرَ مَنْ يَمُوتُ الْأِمامُ لِئَلَّا يَحْتَجَّ احَدُهُمْ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ تَرْكَهُ بِغَيْرِ حُجَّةٍ.» «٣» آخرين نفرى كه مى‌ميرد امام عليه السلام است تا كسى نتواند بر خداوند احتجاج كند كه او را بدون حجت گذارده است.
٤- حجت خدا گاهى آشكار و در ميان مردم است بگونه‌اى كه همگان او را مى‌شناسند؛ گاهى نيز بنا بر عللى كه به مردم و عدم آمادگى آنان براى پذيرش حضور امام عليه السلام برمى‌گردد، پنهان و از ديدگان غايب است، آن چنان كه زندگى آخرين حجت خدا حضرت مهدى (عج) چنين است.