٢- دنيا محلّ تربيت شدن و كسب توشه آخرت و تهيه وسايل زندگانى سعادتمند ابدى است كه اين امور بدون ورود به اين دنيا، امكان‌پذير نيست، چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «الدُّنْيا مَزْرَعَةُ الْآخِرَةِ» «١» (٢٦)
. دنياى مذموم (نكوهش از دنياپرستى)
. «فَانّى‌ احَذِّرُكُمُ الدُّنْيا فَانَّها حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ حُفَّتْ بِالشَّهَواتِ وَ تَحَبَّبَتْ بِالْعاجِلَةِ وَ راقَتْ بِالْقَليلِ وَ تَحَلَّتْ بِالْامالِ وَ تَزَيَّنَتْ بِالْغُرُورِ لا تَدُومُ حَبْرَتُها وَ لا تُؤْمَنُ فَجْعَتُها غَرَّارَةٌ، ضَرَّارَةٌ، حائِلَةٌ، زائِلَةٌ، نافِدَةٌ، بائِدَةٌ، أَكَّالَةٌ، غَوَّالَةٌ ...» «٢» شما را از دنيا برحذر مى‌دارم؛ زيرا دنيا ظاهرش شيرين و با طراوت است، و به شهوات و خواهش‌هاى نفسانى پيچيده است، و به خاطر نقد بودنش جلب توجه مى‌كند؛ با اينكه مواهب آن كم و ناچيز است دل‌ها را به طرف خود مى‌كشاند، آرزوها را زيور خود ساخته و با فريب چهره مى‌آرايد، شادمانى و نعمت آن پايدارنيست از دردها و مشكلات آن ايمن نتوان بود، سخت فريبنده و زيانباراست؛ متغير، فناپذير و نابودشدنى‌است، شكمباره، تبهكار و كشنده است.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- دنياى مذموم، فراهم آمده از امورى است كه انسان را از طاعت‌