نيابد و فزونى كار آشفته‌اش نسازد.
٣- تمدن جديد مبدأ و سرآغازى براى تقسيم كارهاى فكرى و اجرايى نمى‌شناسد، جز قرون و سال‌هاى اخير؛ برخلاف آيين اسلام كه از بدو طلوع، تقسيم‌بندى كارها و رعايت نظم و انضباط را از مبادى سياست خود معرفى كرد و به پيروان خويش توصيه مى‌كند كه كارهاى خود را بر مدار نظم و تقسيم سنجيده انجام دهند. «١» (٦٣)
. وظايف كارگزاران دولت و نمايندگان زمامدار . «امَّا بَعْدُ فَاقِمْ لِلنَّاسِ الْحَجَّ، وَ ذَكِّرْهُمْ بِايَّام اللَّهِ وَاجْلِسْ لَهُمُ الْعَصْرَينِ فَافْتِ الْمُسْتَفْتى‌ وَ عَلِّمِ الْجاهِلَ وَ ذاكِرِ الْعالِمَ وَ لا يَكُنْ لَّكَ الى‌ النَّاسِ سَفيرٌ الَّا لِسانُكَ وَ لا حاجِبٌ الَّا وَجْهُكَ وَ لا تَحْجُبَنَّ ذا حاجَةٍ عَنْ لِقائكَ بِها.» «٢» [حضرت على عليه السلام به قثم بن عباس، كارگزار و عامل خود در مكّه نوشت و به وى چنين رهنمود داد:] اما بعد، براى مردم حج را به پاى‌دار و روزهاى خداوندى را به يادشان آور، هر روز عصر، در دو نوبت فتواخواهان را با فتواها آشنا كن. ناآگاهان را آگاهى ده، و با دانشمندان به گفت و گو بنشين.
تو را با مردم جز زبانت نماينده و سخنگويى نباشد و جز چهره‌ات هيچ‌