(٨٢)
. راز سياسى انزواى على عليه السلام‌ . «ايُّهَا النَّاسُ شُقُّوا امْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ وَ عَرِّجُوا عَنْ طَريقِ الْمُنافَرَةِ وَضَعُوا تيجانَ الْمُفاخَرَةِ. افْلَحَ مَنْ نَهَضَ بِجَناحٍ اوِاسْتَسْلَمَ فَاراحَ، هذا ماءٌ اجِنٌ وَ لُقْمَةٌ يَغَصُّ بِها اكِلُها وَ مُجْتَنىِ الَّثمَرةِ لِغَيْر وَقْتِ ايناعِها كَالّزارع بِغَيْرِ ارْضِهِ» «١» (هنگامى كه رسول خدا رحلت نمود و حادثه سقيفه پيش آمد و ابوبكر به خلافت رسيد، ابن عباس و ابو سفيان، براى بيعت پيش على عليه السلام آمدند و بر اين امر اصرار ورزيدند. حضرت در پاسخ آن‌ها، راز كناره جويى خود را به اختصار بيان داشت و آن‌ها را از آشوب‌طلبى پرهيز داد و فرمود:) اى مردم با كشتى‌هاى نجات، امواج فتنه‌ها را بشكافيد. از راه دشمنى و نفرتِ به يكديگر، بر گرديد و تاج‌هاى فخر فروشى را وانهيد. آن كس كه با پر و بال بر خاست و پرواز كرد به مقصود خود رسيد و رستگار شد يا آن كه از قيام خود دارى ورزيد و آسوده گشت. اين حكومت و زمامدارى آبى است متعفّن و آلوده و لقمه‌اى است كه در گلوى مانده. كسى كه ميوه را قبل از وقت آن بچيند. همچون كشاورزى است كه در زمين بيگانه زراعت كند.