(٥٣)
. زهد . «ايُّهَا النَّاسُ، الزَّهادَةُ قِصَرُ الْامَلِ وَالشُّكْرُ عِنْدَ النِّعَمِ وَالْوَرَعُ عَنْدَ الَمحارِمِ» «١» اى مردم، زهد يعنى كوتاهى آرزو، شكر و سپاس در برابر نعمت‌ها و پارسايى در مقابل گناهان! توضيح:
١- زهد از جنبه روانى؛ دلبسته نبودن به دنيا و مظاهر آن و از جنبه عملى؛ چشم‌پوشى از پاره‌اى لذّت‌ها و تمتّع‌هاى مادى است.
٢- معناى حقيقى زهد، برخوردار نشدن از نعمت‌هاى دنيا و انزواطلبى نيست، بلكه برخوردارى از دنيا و نعمت‌هاى آن، در حدّى است كه موجب غفلت انسان از خدا نگردد. اين معنا از زهد در كلام امير مؤمنان على عليه السلام اين‌گونه آمده است:
الف- زهد، كوتاهى آرزوها، براى رهايى از قيد اسارت اشياء و اشخاص است. پس زاهد، آرزوهاى طولانى و حبّ دنيا را از دل بيرون مى‌كند تا حبّ محبوب اصلى (خدا) محفوظ باشد و به هيچ كس و هيچ چيز جز خدا دل نمى‌بندد.