سوى ديگر است.
٢- قلب و روح جوان به كشتزارى مى‌ماند كه از هر نظر شرايط كشت و كار در آن فراهم است، حال اگر كشاورز با ابزار مناسب، بذر مرغوب و دفع به موقع آفات، كشتزار را به خدمت گيرد، محصولى گران‌بها درو خواهد كرد؛ ولى اگر اين كشتزار به حال خود رها شود، محل رشد خار و خاشاك شده و به بيابانى بى‌حاصل تبديل خواهد شد. فرصت جوانى نيز چنين است. اگر از آن به خوبى استفاده شود و استعدادهاى نهفته شكوفا شده و در كسب فضايل اخلاقى و دفع رذايل اخلاقى بكوشد، فردى مفيد، در غير اين صورت سر بار جامعه خواهد بود.
٣- قلب جوان، لطيف و ملكوتى است و انگيزه رشد گناه در آن ضعيف است و بازگشت و توبه از گناهان آسان است اما هر چه سنّ بالا مى‌رود ريشه گناه در قلب قوى‌تر و محكم‌تر مى‌گردد تا جايى كه كندن آن كارى دشوار است.
در روايات اسلامى نسبت به تلاش براى دستيابى به سعادت در دوران جوانى بسيار سفارش شده است، چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«انَّ لِلَّهِ تَعالى مَلَكًا يَنْزِلُ فى‌ كُلِّ لَيْلَةٍ فَيُنادى‌: يا ابْناءَ الْعِشْرينَ جِدُّوا وَ اجْتَهِدُوا» «١» خداى متعال را فرشته است كه هر شب فرود آمده، ندا يكصد درس زندگى از امام على(ع) ٧٨ بخل ص : ٧٧ مى‌دهد: اى جوانان بيست ساله! كوشش كنيد و (براى نيل به كمال و سعادت خود) مجاهده نماييد.