(٢٩)
. قناعت‌ . «اذا ارادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً الْهَمَهُ الْقَناعَةَ فَاكْتَفى‌ بِالْكَفافِ وَاكْتَسى‌ بِالْعِفافِ» «١» هرگاه خدا بخواهد به بنده‌اى خيرى دهد، قناعت را به او الهام مى‌كند، چنين بنده‌اى به قدر كفاف بسنده مى‌كند و با لباس عفاف، خود را مى‌پوشاند.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- قناعت، به اين معنا است كه انسان از ثروت و درآمد خود به حدّ ضرورت و نياز اكتفا كند و در پى فزون‌طلبى نباشد.
٢- شخص قانع، سريع‌تر از ديگران به سعادت ابدى نائل مى‌شود، زيرا اكتفا كردن به حداقل امكانات زندگى به انسان فرصت مى‌دهد كه به مسائل دينى خود بپردازد و توشه آخرت ذخيره نمايد.
٣- در مقابل؛ حرص و آز، باعث غرق شدن در مادّيات و زرق و برق دنيا و در نتيجه از دست دادن آخرت مى‌شود. چنانكه حضرت مى‌فرمايد: «الْقانِعُ ناجٍ مِنْ آفاتِ الَمجامِعِ» «٢» شخص قناعت پيشه از آفت‌هاى طمع‌ورزى (غرق شدن در ماديات و از دست دادن آخرت) در امان است.
٤- قناعت، موجب عفاف مى‌شود و انسان عفيف به مقدورات و