يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣

فصل دوم: اخلاق و تربيت‌ (٢٥)
دنياى ممدوح‌ . «انَّ الدُّنْيا دارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَها وَ دارُ عافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْها وَ دارُ غَنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْها وَ دارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنْ اتَّعَظَ بِها، مَسْجِدُ احِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْىِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ اوْلِياءِ اللَّهِ اكْتَسَبُوا فيهَا الرَّحْمَةَ وَ رَبِحُوا فيهَا الْجَنَّةَ ...» «١» [حضرت ضمن توبيخ كسى كه دنيا را نكوهش مى‌كرد، فرمود:] دنيا سراى راستى براى راست‌گويان، خانه تندرستى براى دنيا شناسان و خانه بى‌نيازى براى توشه‌گيران و خانه پند براى پندآموزان است. دنيا سجده‌گاه دوستان خدا، مصلّاى فرشتگان الهى، فرودگاه وحى و جايگاه تجارت دوستان خداست كه در آن رحمت خدا را به دست آورند و بهشت را سود برند.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- دنيا بر دو قسم است: دنياى ممدوح و دنياى مذموم. هرگاه انسان از دنيا و مواهب موجود در آن در راه رضاى خداى سبحان و قرب به او استفاده نمايد، به اين دنيا، دنياى ممدوح گفته مى‌شود. مثل تجارت، زراعت و صناعتى كه مقصود از آن تأمين نيازهاى خانواده براى اطاعت امر خدا و صرف آنها در مصارف خيريه و كمك به محتاجان و بى‌نيازى از مردم باشد.