كسانى كه ايمان آورده و عمل صالح انجام داده‌اند خداوند رحمان محبت آنها را در دل‌ها مى‌افكند.
گرچه روايات بسيارى اشاره به اين نكته دارد كه اين آيه در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام نازل شده است. «١» ولى مفهوم آيه كلّيت و عموميت خود را از دست نمى‌دهد. و در تأييد آن روايات فراوانى موجود است، چنان كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است:
«اذا احَبَّ اللَّهُ تَعالى‌ عَبْداً نادى‌ مُنادٍ مِنَ السَّماءِ: الا! انَّ اللَّهَ تَعالى‌ قَدْ احَبَّ اللَّهُ فُلاناً فَاحِبُّوهُ فَتَعِيَهُ الْقُلُوبُ.» «٢» چون خداى بزرگ بنده‌اى را دوست بدارد، نداكننده‌اى از آسمان ندا كند:
آگاه باشيد! خداى بزرگ فلانى را دوست مى‌دارد شما نيز او را دوست بداريد كه: دلها او را در ميان خود جاى مى‌دهند.
٢- كسى كه با تقوا، كار آخرت خود را اصلاح كند خداوند كار دنياى او را اصلاح خواهد كرد. چه بسيارند كسانى كه گمان مى‌كنند در زندگى زرنگ و تردست‌اند و با زيركى و چالاكى قادرند مشكلات زندگى خود را مرتفع سازند ولى غافل از اين هستند كه گشايش گره‌هاى زندگى اعم از مادى و معنوى همه در دست خدا است و اوست كه تدبير امور عالم را در قبضه حكمت خود دارد. به همين جهت خداوند حكيم مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يَتَّقِ‌اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ‌حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ ...» «٣»