مكه چنين بودند. خداوند مى‌فرمايد:
«وَ جَحَدُوا بِها وَاسْتَيْقَنَتْها انْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوّاً.» «١» و آن را از روى ظلم و سركشى انكار كردند، در حالى كه در دل به آن يقين داشتند! چنان كه درباره «كعب بن اسيد» از يهوديان بنى قريظه نقل شده است، هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله خواست او را بكشد، گفت: «اگر يهود به من عيب نمى‌گرفت كه هنگام مرگ ترسيده‌ام، بى شك به تو ايمان مى‌آوردم و رسالتت را تصديق مى‌كردم ولى من بر دين يهود خواهم بود و بر اين دين زندگى مى‌كنم و مى‌ميرم. «٢»» ٣- كسى كه به وظايف و دستورات دين خود عمل نمى‌كند، گرچه با زبان اقرار كند و در قلب، اعتقاد داشته باشد، مؤمن حقيقى نخواهد بود.
چنان كه خداوند مى‌فرمايد:
«انَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ اذا ذُكِرَ اللَّهُ وَ جِلَتْ قُلُوبُهُمْ ... الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقّاً ...» «٣» مؤمنان، كسانى هستند كه هر گاه نام خدا برده شود، دل‌هاشان ترسان مى‌گردد ... آن‌ها كه نماز را بر پا مى‌دارند؛ و از آنچه به آن‌ها روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند. (آرى) مؤمنان حقيقى آن‌ها هستند.