برترين‌ها هستند. يعنى كسى كه از دنيا دورى مى‌كند و قصد نزديكى به خداوند را دارد، از برترين مرگ‌ها استقبال مى‌كند. چنان كه شهادت نصيب همه پيامبران و اولياى الهى شده است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اين باره فرموده است:
«ما مِنْ نَبِّىٍ وَ لا وَصِىٍّ الَّا شَهيدٌ» «١» ٢- كسى كه مقام شهادت را مى‌داند حاضر نيست در بستر بيمارى، مرگ به سراغش آيد، بلكه از خداوند طلب مرگ سرخ مى‌نمايد. زيرا در قيامت اولين وارد شونده به بهشت شهيد خواهد بود. چنان كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«اوَّلُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ شهيدٌ ...» «٢» ٣- امام عليه السلام شهادت را آن چنان ارجمند مى‌داند كه حاضر است هزار ضربه شمشير را تحمل نمايد، ولى مرگ در بستر به سراغش نرود.
٤- مرگ در بستر وقتى خوب نيست كه انسان در مسير اطاعت خداوند نباشد، ولى شخص مؤمنى كه دوستدار و پيرو اهل بيت عليهم السلام بوده و در راه اطاعت يكصد درس زندگى از امام على(ع) ١٩١ آمادگى تداركاتى ص : ١٨٩ خداوند كوشاست مرگ او اگر چه در بستر باشد، در حكم شهادت است. چنان كه امام حسين عليه السلام مى‌فرمايد:
«ما مِنْ شِيِعَتِنا الّاصِدّيقٌ شَهيدٌ» «٣»