مزاحم و زمينه سازى براى انسان سازى است؛ بدين جهت رسول خدا صلى الله عليه و آله دستور مى‌داد كه اميران و زمامداران پيش از شروع جنگ ماهيت آن را به حاضران و رزمندگان و مهاجمان موافق و مخالف اعلام كنند و بهترين راه نشان دادن چهره و شناساندن حقيقت و ماهيت جنگ شعارهاى جمعى و گروهى است. چون جنگ وجود خارجى و مصداق ملموس اهداف درونى يك شخص يا گروه است و شعار در موازى آن و وجود قلبى و درون ذاتى يك رزمجو يا يك فرمانده است و اين عمل، نوعى تبليغ و هماهنگ بودن آن با جنگ است.
٢- چنانكه جنگ چهره مكتبى دارد و به اذن و دستور خدا صورت مى‌گيرد. شعارها نيز بايد رنگ مكتبى به خود بگيرد و هر شنونده‌اى بداند كه اين جنگ در شيوه و هدف با ديگر جنگ‌ها متفاوت است. به ويژه آنكه پيامبر اسلام توصيه مى‌كرد كه از نام‌هاى مقدس خداوند استفاده شود و شعار شما بر گرفته از شور و شوق خدايى و شعور اسلامى باشد. در چنين صورتى پيروزى و شكست و حيات و شهادت شما به حساب خدا گذارده مى‌شود. و در هر دو صورت «احدىَ الحُسنيين» در انتظار مقام شامخ شما شهيدان يا فاتحان جنگ است و بس.