١- جهاد در راه خدا به اندازه‌اى مهم است كه حضرت با تأكيد فراوان‌به اسم جلاله پيروانش را قسم مى‌دهد كه از اين امر الهى غفلت نورزند.
٢- جهاد در راه خدا، تنها با شمشير نيست، بلكه ضمن فداكارى و گذشت از جان، بايد با مال و زبان (تبليغ) نيز در اين امر تلاش نمود.
٣- تشويق كننده به امر جهاد، مانند جهاد گر است، بلكه عالمان دين كه معلمان مردم هستند و آنان را نسبت به اين امر تحريك و تشويق مى‌نمايند، اجرشان از مجاهدى كه در راه خدا شهيد شده است هم بالاتر است.
«مِدادُ الْعُلَماءِ افْضَلُ مِنْ دِماءِ الشُّهَداءِ» «١» ٤- همان گونه كه گذشتن از جان امرى مشكل است، گذشتن از مال نيز سخت است. پس كسى كه براى رضاى خداوند از مال خود انفاق كند و خود را به سختى افكند، مانند مجاهدى است كه جان خود را در راه خدا ايثار كرده است.
٥- وحدت نه تنها در همه امور پسنديده است كه در امر جهاد، لازم و موجب پيروزى و تلفات كمتر مى‌شود چنان كه تفرقه عامل شكست و خوارى لشكريان است.