(٧٦)
. بر خورد منطقى با دشمن‌ . «انّى‌ اكْرَهُ لَكُمْ انْ تَكوُنُوا سَبَّابينَ وَ لكِنَّكُمْ لَوْ وَصَفْتُمْ اعْمالَهُمْ وَ ذَكَرْتُمْ حالَهُمْ كان اصْوَبَ فىِ الْقَولِ وَ ابْلَغَ فىِ الْعُذْرِ» «١» من هرگز خوش ندارم كه شما دشنام گو- و بد زبان- باشيد. اگر به جاى دشنام كارهاى دشمن را توصيف و شرايط و حالاتشان را ياد آور شويد گفتارتان به صواب نزديك‌تر است و عذر و توجيهتان رساتر! نكته‌ها و پيام‌ها ١- دشنام و بد دهنى هر چند به دشمن دينى هم باشد، زشت و ناپسند است و بازتاب طبيعى و عوارض جانبى دارد و ممكن است دشنام دهنده، به اين عمل مذموم، عادت كند و رفته رفته قبح آن در نظرش از بين برود و سر انجام از ناسزا گويى مؤمنان راستين هم دريغ نورزد.
٢- بهتر است به جاى دشنام و بدگويى، عملكرد حاكم جائر را باز گوكرد و چهره او و يارانش را آينه وار نشان داد و اعمال ناپسندش را منعكس نمود تا مردم بدى‌هاى او را ببينند و به مواضع باطل او آگاهى يابند. و از كارهايش برائت جويند و دست از هوادارى او بر دارند.
٣- دشنام دادن، رقيب و طرف مقابل را به مقابله به مثل وامى دارد و