يكصد درس زندگى از امام على(ع)
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص

يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٤

به‌طور مستقل جلب منفعت و دفع ضرر نمايند. تنها داروى آرام‌بخش اين بيمارى، بينش درونى است. انسان تنها با نگرش عميق درونى درمى‌يابد كه او در تمام ابعاد زندگى مقهور قدرت خدا، اسير حوادث زمينى و آسمانى است و لحظه لحظه زندگى‌اش از منبع غنىّ جهان‌آفرين نيرو مى‌گيرد و هيچ‌گونه استقلال حياتى ندارد.
٢- در امور تربيتى و آموزشى و روانشناسى، مقايسه و موازنه، نكوهش شده و اثر نامطلوبى در شخص مورد قياس بر جاى مى‌گذارد و سبب تحقير وى مى‌گردد، ولى در حوزه معرفت و عرفان و تهذيب نفس، جايگاه سازنده‌اى دارد. معالم دينى، قرآن كريم و خاندان نبوى براى تعمي يكصد درس زندگى از امام على(ع) ١٣٠ ارزش شناسى و تشويق ص : ١٣٠ م و تثبيت معرفت، مقايسه را، يكى از اصولى‌ترين، ساده‌ترين و كاراترين راه‌ها شمرده و آن را از مبانى آموزشى و خودسازى قرار داده‌اند. چه در پديده‌هاى مادّى و طبيعى همانند مقايسه شب با روز، نور با ظلمت، سردى با حرارت و ... چه در پديده‌هاى ماوراء طبيعت و امور معنوى؛ همچون مقايسه علم و جهل، كُفر و ايمان و عزّت و ذلّت، شكر و كفران نعمت و حضرت على عليه السلام به صحابى خود، توصيه مى‌كند كه براى شكستن غرور و خودخواهى و خودپسندى، موقعيت خود را- از نظر قدرت و قلمرو سيادت- با مقام خداى مقتدر و قادر مطلق مقايسه كند تا جايگاه بسيار كوچك و ضعيف و ناتوان خويش را دريابد و از مركب خيالى غرور فرود آيد.