(٦٥)
. راه رهايى از غرور رياست‌ . «وَ اذا احْدَثَ لَكَ ما انْتَ فيهِ مِنْ سُلْطانِكَ ابَّهَةً اوْ مَخيلَةً فَانْظُرْ الى‌ عِظَم مُلْكِ اللَّهِ فَوْقَكَ وَ قُدْرَتِهِ مِنْكَ عَلى‌ ما لا تَقْدِرُ عَلَيْهِ مِنْ نَفْسِكَ فَانَّ ذلِكَ يُطامِنُ الَيْكَ مِنْ طِماحِكَ وَ يَكُفُّ عَنْكَ مِنْ غَرْبِكَ وَ يَفِى‌ءُ الَيْكَ بِما عَزَبَ عَنْكَ مِنْ عَقْلِكَ» «١» هرگاه شكوه فرمانروايى، به نخوت و خود بزرگ‌بينى دچارت ساخت، در بزرگى مُلك خدا و قدرتش ژرف بنگر كه چگونه با تو، بر تو سلطه دارد و بند بند وجودت- بيش از آنچه خود در اختيار دارى- در اختيار او است؛ كه اين، بى‌ترديد نافرمانيت را رام مى‌كند و بر تندروى‌هايت مهار مى‌زند و آنچه را كه از خردت گريخته است، به سويت بازمى‌گرداند.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- قدرت و جايگاه بلند سياسى و اجتماعى، برخى را به غرور و تفوق‌طلبى وامى‌دارد. براى مبارزه با اين خصلت، اين افراد بايد به ملك و جبروت خدا بنگرند و به عظمت جهان آفرين بينديشند و عجز و ناتوانى خود را با قدرت خداى قهار قياس كنند تا به خوبى دريابند كه آنها با وجود دارا بودن مقام رفيع و داشتن قدرت مردمى و سياسى، هنوز نمى‌توانند