٣- حاكمان در هر رتبه كه هستند بايد اموال عمومى را پاس بدارند و خودسرانه درباره آن تصميم نگيرند بلكه به‌عنوان صندوقدار امين عمل كنند؛ باشد كه راه‌هاى سوء استفاده مالى تا حدودى بسته شود و بودجه‌هاى لازم از مجارى صحيح و معين هزينه گردد.
(٦٠)
. ملاك گزينش‌ها . «ثُم انْظُرْ فى‌ امُورِ عُمَّالِكَ فَاسْتَعْمِلْهُمْ اخْتِباراً، وَ لا تُوَلِّهِمْ مُحاباةً وَ اثَرَةً فَانَّهُما جِماعٌ مِنْ شُعَبِ الْجَوْرِ وَالْخِيانَةِ وَ تَوَخَّ مِنْهُمْ اهْلَ التَّجْرِبَةِ وَالْحَياءِ مِنْ اهْلِ الْبُيُوتاتِ الصَّالِحَة، وَالْقِدَمِ فِى الْاسْلامِ الْمُتَقَدِّمَةِ، فَانَّهُمْ اكْرَمُ اخْلاقاً وَ اصَحُّ اعْراضاً وَ اقَلُّ فى الْمَطامِعِ اشْراقاً، وَ ابْلَغُ فى‌ عَواقِبِ الْامُورِ نَظَراً» «١» در امور كارگزارانت ژرف بنگر، و بر مبناى آزمايش و ارزيابى درست به كارشان بگمار نه به انگيزه‌ى گرايش‌هاى شخصى و نه بر مبناى خودكامگى، كه اين دو، شاخه‌هاى جور و خيانت را ريشه‌اند به ويژه، براى كارها كسانى را برگزين كه از تجربه و نجابت بهره‌مندند و از خانواده‌هاى ريشه‌دار و شايسته و پيشتاز در اسلام برخاسته‌اند، كه چنين كسانى در اخلاق برترند و در آبرومندى سالم‌تر، به آزمندى‌هاى مادّى كم‌تر چشم دارند و به پايان كارها بيشتر مى‌انديشند.