يكصد درس زندگى از امام على(ع)
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص

يكصد درس زندگى از امام على(ع) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٣

خُزَّانِهِ حَتَّى تُسَلِّمَهُ الَىَّ وَ لَعَلّى‌ انْ لَّا اكُونَ شَرَّ وُلاتِكَ لَكَ» «١» بى‌گمان كارى كه به تو سپرده شده طعمه و لقمه‌اى براى تو نيست، بلكه امانتى است بر گردن تو و تو زير نظر كسى هستى كه بالاتر از تو است.
براى تو شايسته نيست كه درباره ملّت استبداد بورزى و خودسرانه تصميم بگيرى؛ يا بى در دست داشتن سندى اطمينان بخش، به كار خطيرى اقدام كنى. بخشى از مال خداى و عزوجلّ را در اختيار دارى كه خزانه‌دار آن هستى تا به خودِ من بسپارى. در اين صورت اميدوارم كه من نيز برايت زمامدار بدى نباشم.
نكته‌ها و پيام‌ها ١- پست و مقام و مسؤوليت در فرهنگ دينى، امانتى است موقّت، براى ارائه خدمت نه طُعمه‌اى است براى ارتزاق و اختلاس و منبع درآمد و تجارت.
٢- رعايت سلسله مراتب در مراكز نظامى و ادارى، لازم و مطلوب اسلام است. هر مقام و مسؤولى بايد به عملكرد زير مجموعه‌هاى خود اشراف داشته باشد و آنها را به حال خود واننهد و با برنامه ثابت و سنجيده از آنها توضيح بخواهد و در نقطه‌هاى آغازين لغزش و انحراف، توبيخشان كند. تسامح و تساهل را سپر ساختگى قرار ندهد كه آن را زمان و شرايط خاصّى است كه در محدوده خود، بايد، اعمال شود و از تعميم و توسعه بى‌مورد آن، پرهيز گردد.