قرآن كريم علاوه بر تأييد و تمجيد از مطلق دانش و حكمت، «١» به برخى از علوم و فنون مختلف نيز تصريح كرده و آنها را مورد تأييد قرار داده است. از جمله: علم به اسرار آفرينش، «٢» علم تعبير خواب «٣»، علم تاريخ، «٤» علم به آينده، «٥» فهم زبان حيوانات، «٦» فهم و درك همه چيز، «٧» علم آهنگرى و صنعت اسلحه سازى. «٨» نيز قرآن كريم، واژه علم را براى علوم طبيعى و انسانى به كار برده و ضمن تأييد علوم طبيعى، دستور اكيد مى‌دهد كه انسان‌ها به مطالعه در عالم طبيعت و پديده‌هاى طبيعى بپردازند. «٩» قرآن مطالعه طبيعت را براى مشاهده آثار خداوندى و شناخت او و نيز براى بهره‌ورى از امكانات طبيعى در زندگى مادى معنوى بسيار مفيد دانسته و مورد تأييد و تأكيد قرار داده است.
بر اين اساس، در فرهنگ قرآنى راه‌هاى شناخت حقايق و به ويژه شناخت مبدأ هستى (خداوند يكتا) و دسترسى به علوم و معارف، سه راه است:
١- مطالعه در كتاب تكوين و طبيعت (راه آفاق)؛ ٢- مطالعه در كتاب نفس انسانى «خودشناسى» (راه انفس)؛ «١٠» ٣- مطالعه در كتاب تشريع (قرآن كريم). «١١» مطالعه و تفكر در طبيعت براى آگاهى از رازهاى هستى و درك حقايق جهان آفرينش آن قدر اهميت دارد كه نه تنها عبادت محسوب مى‌شود بلكه به فرموده امير مؤمنان على (ع) برترين‌