دين پژوهى - ابراهیم زاده، عبدالله - الصفحة ١٠٦
مىپذيرد؛ و تعاريف ديگرى كه براى علم دينى و يا علم مطرح در دين آوردهاند. «١» به نظر مىرسد كه همه اين تعاريف درباره علم دينى درست بوده و در جاى خود قابل توجيه باشد؛ زيرا اشاره شد كه علم در جهان بينى اسلامى معناى وسيعى دارد، و در آيات و روايات همه علوم مورد نياز زندگى مادى و معنوى بشر مورد تأييد قرار گرفته و بر فراگيرى آنها دستور اكيد داده شده است.
اينك براى اثبات صحت ادعاى خويش موضوع علم را در متون دينى به بحث و بررسى مىگذاريم.
علم در متون دينى الف- در قرآن كريم بررسى آيات مربوط به علم نشان مىدهد كه مراد از علم در قرآن، صرف علوم مصطلح دينى- حوزوى نيست.
آيا براستى در آيات زير علم خاصى مد نظر قرار گرفته يا اين كه مطلق دانش، دانايى، فهم و ادراك را شامل مىشود؟ زيرا مىفرمايد:
وَ تِلْكَ الْامْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ وَ ما يَعْقِلُها الّا الْعالِمُونَ «٢» اينها مثالهايى است كه ما براى مردم مىزنيم، و جز دانايان آن را درك نمىكنند.
قُلْ هَلْ يَسْتَوىِ الَّذينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذينَ لا يَعْلَمُونَ انَّما يَتَذَكَّرُ اولُوا الْالْبابِ «٣» بگو: آيا كسانى كه مىدانند با كسانى كه نمىدانند يكسانند؟ تنها خردمندان متذكر مىشوند.