و آغاز يك نهضت چشمگير در احياى دين و معنويات، پوچى تعارض ميان علم و دين را به اثبات رساند.
براى نمونه اظهارات چند تن از دانشمندان بزرگ غرب را مى‌آوريم.
ماكس پلانك مى‌گويد: «هرگز تضاد واقعى ميان علم و دين پيدا نخواهد شد، چه، هر يك از آن دو مكمل ديگرى است.» «١» آلبرت انيشتين مى‌گويد: «علم بدون مذهب لنگ است و مذهب بدون علم كور.» «٢» دكارت مى‌گويد: «منكر خدا ممكن نيست عالم به علم هندسه شود.» «٣» چارلز- ه- تونز (فيزيك‌دان آمريكايى) مى‌گويد: «بالاخره علم و دين به هم خواهند رسيد و همين تلاقى مايه نيرومندى هر دو خواهد شد. من اختلاف علم و دين را بيش‌تر سطحى مى‌دانم و اگر درست به ماهيت هر يك توجه كنيم هر دو به صورتى در مى‌آيند كه تشخيص آنها از يكديگر ممكن نيست. «٤» سانتايانا (فيلسوف، شاعر و نويسنده آمريكايى) مى‌نويسد: «دين پيشاپيش علم حركت مى‌كند و مانع آن نمى‌شود.» «٥» ايرونيك ويليام نبلوچ: «عقايد مذهبى با كشفيات علمى راسخ‌تر مى‌شود ...» «٦» الكسيس كارل: «دنياى علم از دنياى نيايش متفاوت است ولى با آن متباين نيست.» «٧» جر سارتون: «بسيارى از اوقات (علم و دين) به صورت جنگ و ستيز در آمده است اما اين پيكار در حقيقت ميان علم و دين نبوده است؛ زيرا كه ميان آنها جنگ وجود ندارد.» «٨» دين پژوهى ١٠٨ الف - در قرآن كريم ص : ١٠٦