[ ٧٧ ])
و بهره‌ات را از دنيا فراموش نكن (و از دست مده).
هشتم: از ديدگاه قرآن، حيات اخروى بر حيات دنيوى برترى دارد و در مقايسه با آن، زندگى دنيوى، ناچيز و بى مقدار به حساب آمده است. به عنوان نمونه، قرآن مى‌فرمايد:
وَ ما هذِهِ الْحَيوةُ الدُّنْيا إِلّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْاخِرَةَ لَهِىَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ‌ (عنكبوت: ٦٤)
اين زندگى دنيا چيزى جز سرگرمى و بازى نيست؛ و زندگانى آخرت، جاويدان و هميشگى- و زندگى واقعى- است، اگر آنها بدانند.
حيات اخروى، باطن حيات دنيا و حيات واقعى است؛ چرا كه در آنجا آدمى با حقايق سر و كار دارد نه با امور اعتبارى و زودگذر. آن حيات جاودانه است و در آن اثرى از شر و فساد نيست. برترى حيات اخروى به دليل ويژگى‌هاى آن است. با اين حال، به دليل برترى كيفى آن، نمى‌توان به نفى حيات دنيوى پرداخت و از آن صرف نظر كرد؛ چرا كه گفتيم از دست رفتن دنيا و يا به تعبيرى، خرابى دنيا، موجب از دست رفتن آخرت و خرابى آن نيز مى‌شود؛ چون اين دو، مكمل هم هستند.
٢- بسته شدن راه پيشرفت‌ ادعا شده، اين تفكر كه دين براى آبادانى دنيا آمده، نه براى آخرت و خدا، باعث مى‌شود كه مؤمنين و علاقه‌مندان به دين، احساس وظيفه و نگرانى نكنند و درباره مسائل و مشكلات خود و اجتماع و جامعه بشرى به اميد اين كه دستور العمل و پاسخ اين وظايف و مسائل در دين آمده است در صدد تدبير و فعاليت و تلاش خارج از احكام دين بر نيايند، و به كسب دانش‌ها و كنجكاوى و تفحص در مسائل و قوانين طبيعت و خلايق روى نياورند و به بسط روابط با دنياى خارج خودشان و اكتشافات و اختراعات براى چاره‌جويى مشكلات فزاينده زندگى دنيوى نپردازند. «١»