روش‌ها به نوعى تفسير انحرافى از دين منجر خواهد شد؛ چنان كه در اين زمينه مى‌توان از ظاهرگرايى صرف اشاعره و اخباريون در برابر عقل گرايى افراطى معتزله و برخى فلاسفه و متكلمان اسلامى و نيز باطن گرايى افراطى متصوّفه نام برد كه بسنده كردن به يك روش خاص و ناديده گرفتن ديگر روش‌ها مانع از دين پژوهى و دين‌شناسى درست آنان گرديده است.
بنابراين، براى مصون ماندن از برداشت غلط و تفسير انحرافى از دين، لازم است به تناسب نوع مسائل از روش‌هاى عقلى و استدلالى، نقلى و تاريخى، تجربى و شهودى، فقهى، تفسيرى، حديثى و مانند آن بهره جست.