اميرمؤمنان عليه السلام نيز در نامه‌اى به يكى از سرداران سپاه مى‌نويسد:
«وَ اسْتَغْنِ بِمَنِ انْقادَ مَعَكَ عَمَّنْ تَقاعَسَ عَنْكَ فَانَّ الْمُتَكارِهَ مَغيبُهُ خَيْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ وَ قُعُودُهُ اغْنى‌ مِنْ نُهُوضِهِ». «١» با تكيه بر سپاهيانت كه فرمانت را گردن مى‌نهند، از كسانى كه يارى خود را از تو دريغ مى‌كنند، بى نياز شو؛ زيرا كسى كه با اجبار در جبهه جنگ حضور يابد، غيبتش به ز حضور و نشستنش به ز برخاستن است.
امام خمينى قدس سره نيز خطاب به نماينده خود در سپاه مى‌نويسد:
تبعيت از فرمانده كل سپاه و از فرماندهان ديگر به حسب سلسله مراتب و مقررات سپاه در جمهورى اسلامى ايران يك وظيفه شرعى الهى است كه تخلّف از آن علاوه بر تعقيب قانونى، مسؤوليت شرعى دارد. «٢» دستاوردها رعايت سلسله مراتب، آثارى ارزشمند در پى دارد كه شمارش همه آن‌ها كار مشكلى است، اهمّ آن‌ها عبارت است از:
١- انسجام سازمان‌ سلسله مراتب فرماندهى، از ابتدا تا انتها، بسان رشته‌اى محكم سازمان نظامى را وحدت و انسجام مى‌بخشد و يك پارچگى آن را حفظ مى‌كند؛ چنان كه نزاع و تفرقه و سرپيچى و تمرّد، سبب از هم گسيختگى و تلاشى آن مى‌گردد. در قرآن مجيد مى‌خوانيم:
«وَ اطيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ريحُكُمْ وَ اصْبِرُوا انَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرينَ» «٣» خدا و پيامبرش را اطاعت كنيد و نزاع [و كشمكش و نافرمانى‌] نكنيد تا سست نشويد و