اخلاق نظامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٧٩
كه آنان [دشمنان] به سرزمين خود دارند.
و چون ثمره شهادت، پيوستن به لقاء الله است، مجاهد را به تشنه كامى تشبيه كرده كه در جست و جوى آب گوارا است:
«الَرَّائِحُ الَى اللَّهِ كَالظَّمانِ يَرِدُ الْماءَ» «١» آن كه [باسرعت و نشاط و جهاد خود] به سوى خدا برود، همچون تشنه كامى است كه به سوى آب مىشتابد.
شهادتطلبى براى مردان خدا محرّكى نيرومند است و سرآغازى است براى حيات نوين كه سدّ يأس و نااميدى را مىشكند و به انسانهاى وارسته، روح زندگى مىبخشايد حضرت على عليه السلام هنگامى كه خبر شهادت محمد بن ابى بكر، والى مصر را شنيد، سخت متأثّر گشت. نامهاى به عبدالله بن عباس نوشت و در آن روحيّه شهادتطلبى خود را منعكس كرد و فرمود:
از خدا مىخواهم كه به زودى از يارانى چنين [بى وفا] آسودهام كند كه به خدا سوگند، اگر رويارويى با دشمن و رسيدن به فيض شهادت را اميد نبسته بودم و با اين دلخوشى، خود را براى مرگ آماده نمىكردم حتى ماندن يك روز با اينان را دوست نمىداشتم و يك بار ديدنشان را هم تحمّل نمىكردم. «٢» مبانى شهادتطلبى شهادتطلبى بر مبناى سلسله اصول فكرى و عملى استوار است و تنها كسانى مىتوانند به اين ويژگى ارزشمند دست يابند، كه پايههاى به وجود آمدنِ آن را مستحكم ساخته باشند. آن پايهها عبارتند از: