ترغيب مى‌كند تا به مرحله‌اى مى‌رسد كه متاعى بهتر از جان ندارد كه به خالق خود هديه كند. چنين افرادى حيات خود را در راه كسب رضوان ابدى الهى هديه مى‌كنند و اين همان حقيقتى است كه امام على عليه السلام به آن توصيه كرده مى‌فرمايد:
«وَ ابْتاعُوا ما يَبْقى‌ لَكُمْ بِما يَزُولُ عَنْكُمْ» «١» آنچه را براى شما پايدار خواهد ماند، به بهاى آنچه كه از شما جدا مى‌شود، بخريد.
وقتى با كسب شايستگى‌هاى عملى مسأله مرگ براى آدمى حل شود او شايستگى گام برداشتن در ميدانى وسيع‌تر (شهادت‌طلبى) را مى‌يابد و چون به آسانى به اجل طبيعى و مرگ محتوم خويش راضى شود شايسته آن مى‌گردد تا درباره شهادت بينديشد.
امام على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«وَ اللَّهِ لَابْنُ ابى‌ طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْىِ امِّهِ» «٢» به خدا سوگند! كه علاقه فرزند ابوطالب به مرگ بيش از علاقه طفل شيرخوار به پستان مادر است.
امام حسين عليه السلام در هنگام خروج از مكّه ضمن خطابه‌اى مى‌فرمايد:
وَ ما اوْلَهَنى‌ الىَ اشْتِياقِ اسْلافىِ اشْتِياقَ يَعْقُوبَ الى‌ يُوسُفَ» «٣» و من به ديدار نياكانم آن چنان اشتياق دارم [درست‌] مانند اشتياق يعقوب به ديداريوسف.
٣- بينش و درك صحيح: معرفت و بصيرت قلبى، افراد را از خرافات، جمود فكرى و تعصّب كوركورانه دور نگه مى‌دارد. از اين رو، اگر روحيه شهادت‌طلبى با بينش و آگاهى همراه نباشد، ممكن است به نيروى توفنده‌اى زودگذر و باطل گرا مبدّل شده انسان را در مجارى باطل قرار دهد. اگر عمل شايسته با بينش و معرفت كامل انجام نگيرد، انقياد قلبى‌