خلاصه درس‌ تعاون از ريشه «عون» است و به معناى «يكديگر را يارى كردن».
انسان، موجودى «مطلق طلب» است، ولى ناتوان. تعاون، غريزه مطلق‌طلبى و ناتوانى انسان را تعديل مى‌كند. انسان‌ها با هميارى يكديگر به بسيارى از آرزوهاى خويش رسيده‌اند و در ميدان‌هاى مختلف زندگى به پيشرفت‌هايى حيرت‌انگيز دست يافته‌اند.
نياز به تعاون در زندگى اجتماعى انسان، امرى بديهى است. تعاون، نسبت به كار و اين كه ميان چه كسانى روى مى‌دهد، به دو نوع سازنده و مخرّب تقسيم مى‌شود. تعاون سازنده، عبارت از همكارى در كارهاى نيك است. قرآن از دو كلمه برّ و تقوا، براى اشاره به اين كارها بهره جسته است.
هر مسلمان موظّف است ديگران را در امور خير- فردى و اجتماعى- يارى رساند.
تعاون مخرّب، به معناى كمك كردن به ديگران در كارهاى زشت و نارواست و از نظر عقل و شرع ناپسند است.
پرسش‌ ١- چگونه تعاون غريزه مطلق‌طلبى انسان ناتوان را تعديل مى‌كند؟
٢- چرا تعاون در زندگى بشر، لازم است؟
٣- حيطه كاربردى تعاون سازنده را توضيح دهيد.
٤- منظور از تعاون مخرّب چيست و چرا ناپسند است؟