اگر به ناموس كسى- خواه همسرش باشد يا ديگران- به قصد تجاوز، حمله شود، واجب است به هر وسيله ممكن آن را دفع كند گر چه به كشتن مهاجم بينجامد، بلكه اگر قصد آبروريزى به كمتر از تجاوز هم داشته باشد، بظاهر حكمش همين است. «١» از سوى ديگر، مسلمانان وظيفه دارند كه در ميان خود- در روابط اجتماعى و خانوادگى- عفّتِ شخصى و عمومى را رعايت كنند، زنان با حجاب كامل اسلامى و رعايت شؤون اجتماعى، از هر گونه خود نمايى و تحريك مردان امتناع ورزند و مردان نيز با متانت و امانت در حفظ پاكدامنى خود و ديگران بكوشند. همچنين، خانواده خويش را از رفت و آمدهاى غير ضرور، پوشيدن لباس‌هاى مبتذل و زننده، خودآرايى در اجتماع، سخن گفتن بى جا و روبرو شدن با نامحرم و ... بازدارند تا زمينه‌هاى ناامنى ناموسى، جاى خود را به امنيت و عفت بدهد.
ج- غيرت ملّى‌ مراد از «غيرت ملّى» احساس مسؤوليت در برابرِ تماميت ارضى كشور اسلامى و دلسوزى و حمايت از هموطنان و عزت و شرف آنان است كه به گونه‌اى با غيرت دينى و غيرت ناموسى نيز پيوند دارد.
ناگفته پيداست كه «ملّى گرايى» به معناى اصطلاحى‌اش از نظر اسلام محكوم و نامعقول است، ولى وطن دوستى و مشاركت در دفاع از ميهن و هم ميهنان، حسّى است كه در سرشت انسانى عجين است و از سوى اسلام نيز به رسميت شناخته شده است.
روايت زير گواه اين حقيقت است:
«حُبُّ الْوَطَنِ مِنَ الْايمانِ» «٢» وطن دوستى، از ايمان است.
پس از جنگ صفّين و فتنه حكميّت، افراد تحت امر معاويه يك سلسله عمليات‌