٢- مقدم داشتن خواست الهى بر هواى نفس «١»؛ مانند حضرت يوسف عليه السلام كه با مقدم داشتن خواست خدا، آبروى خود را نزد او حفظ كرد و زندان را بر معصيت ترجيح داد و فرمود:
«رَبِّ السِّجْنُ احَبُّ الَىَّ مِمَّا يَدْعُونَنى‌ الَيْهِ» «٢» پروردگارا! زندان براى من دوست داشتنى‌تر از چيزى است كه زنان مرا بدان مى‌خوانند.
خداوند نيز به واسطه اين ايثار، او را برگزيد و به مقامى عالى رسانيد؛ چنان كه برادرانش گفتند:
«تَاللَّهِ لَقَدْ اثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنا» «٣» به خدا سوگند كه خدا تو را بر ما برترى داد [و برگزيد].
امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:
خداوند بزرگ مى‌فرمايد:
«وَ عِزَّتى‌ وَ جَلالى‌ وَ عَظَمَتى‌ وَ بَهائى‌ وَ عُلُوِّ ارْتِفاعى‌ لا يُؤْثِرُ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ هَواىَ عَلى‌ هَواهُ فى‌ شَىْ‌ءٍ مِنْ امْرِ الدُّنْيا الَّا جَعَلْتُ غِناهُ فى‌ نَفْسِهِ وَ هِمَّتَهُ فى‌ آخِرَتِهِ وَ ضَمَّنْتُ السَّماواتِ وَ الْارْضَ رِزْقَهُ وَ كُنْتُ لَهُ مِنْ وَراءِ تِجارَةِ كُلِّ تاجِرٍ» «٤» به عزت و جلال و شرف و بلندى مقامم سوگند كه هيچ بنده مؤمنى خواست مرا بر خواست خود، در يكى از امور دنيا برنگزيند، جز آن كه بى‌نيازى را در وجودش قرار دهم و همّتش را متوجه آخرت سازم و آسمان‌ها و زمين را عهده‌دار روزى‌اش گردانم و خود برايش پشت تجارت هر تاجرى هستم.
٣- روح سلحشورى، فداكارى و از خود گذشتگى، كه سربازان اسلام براى اعتلاى‌