اخلاق نظامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٦
ايمان چيزى جز دوستى و دشمنى است؟!» «١» نيز آن امام همام فرموده است:
«مَنْ احَبَّ لِلَّهِ وَ ابْغَضَ لِلَّهِ وَ اعْطى لِلَّهِ فَهُوَ مِمَّنْ كَمُلَ ايمانُهُ» «٢» هر كس دوست بدارد براى خدا، و دشمن بدارد براى خدا، و عطا كند براى خدا، از كسانى است كه ايمانش كامل است.
همچنين مىفرمايد: روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله از اصحاب خود پرسيد:
«كدام يك از رشتههاى ايمان محكمتر است؟» گفتند: «خدا و رسولش بهتر مىدانند.» و بعضى گفتند نماز و بعضى ديگر زكات و برخى روزه و گروهى حج و عمره و بعضى جهاد را ذكر كردند. آن گاه رسول خدا (ص) فرمود: «هر كدام از آنچه شما گفتيد، داراى فضيلتى است، امّا آنچه من خواستم نيست. محكمترين رشته ايمان، دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خدا و دوستى و رابطه با دوستان خدا و تبرّى جستن از دشمنانخداست.» «٣» رهبر كبير انقلاب اسلامى، حضرت امام خمينى قدس سره مىفرمايد:
مگر تحقق ديانت جز اعلام محبت و وفادارى نسبت به حق و اظهار خشم و برائت نسبت به باطل است! حاشا كه خلوص عشق موحّدين جز به ظهور كامل نفرت از مشركين و منافقين ميسّر شود. «٤» دوستان خدا پيش از اين گفته شد كه «حُبّ فى اللّه»، عبارت از محبت به كسانى است كه اهل طاعت و عبادت خدا باشند و بر اين اساس، هر اندازه كه آنان در پيشگاه خدا مقرّبتر و