سوق مى‌دهند.
زياده روى در كاميابى جنسى، آدمى را از رسيدن به درجه‌هاى عالى انسانى باز مى‌دارد، همّتش را صرف لذتّهاى زودگذر مى‌كند، تاب و توان عبادت و تهجّد را از او مى‌گيرد، فرصت ترقى و سازندگى به او نمى‌دهد، حيثيت و آبرويش را بر باد مى‌دهد و او را وا مى‌دارد تا بسيارى از فضايل اخلاقى را پيش پاى شهوت قربانى كند.
ارزش عفّت‌ در ميان انبوه خصلت‌هاى انسانى، عفّت، گوهرى گرانبهاست كه مانندش يافت نمى‌شود در صورت آسيب‌ديدن يا نابود شدن، ترميم و جبران آن بسيار مشكل است- اگر نگوييم محال است.- امام پاكدامنان، اميرمؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«عَلَيْكَ بِالْعَفافِ فَانَّهُ افْضَلُ شِيَمِ الْاشْرافِ» «١» بر تو باد پاكدامنى كه برترين خصلت نيكوى انسانهاى شريف است.
حفظ گوهر عفّت و استقامت در برابر غريزه نيرومند جنسى، جهاد مستمرّ و كوششى مداوم مى‌طلبد؛ چنان كه همان امام همام عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَا الُمجاهِدُ الشَّهيدُ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ بِاعْظَمَ اجْرًا مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ لَكادَ الْعَفيفُ انْ يَكُونَ مَلَكًا مِنَ الْمَلائِكَةِ» «٢» پاداش مجاهد شهيد در راه خدا از كسى كه قدرت گناه يافته، ولى پاكدامنى پيشه كند، بيشتر نيست. انسان عفيف، نزديك است كه يكى از فرشتگان شود.
امام باقر عليه السلام نيز درباره ارزش پاكدامنى مى‌فرمايد:
«ما مِنْ عِبادَةٍ افْضَلُ عِنْدَاللَّهِ مِنْ عِفَّةِ بَطْنٍ وَ فَرْجٍ» «٣»