«شوهرم، بهترين است.» «١» ٥- مسلمانان و نامسلمانان: بر اساس رهنمودهاى دينى مسلمانان مجازند در امور شايسته و نيازمندى‌هاى انسانى به همنوعان خود- گر چه مسلمان نباشد- يارى رسانند و در صورت لزوم از آنان يارى طلبند؛ چنان كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله پيش از پيامبرى، در پيمان مشهور به «حلف الفضول» شركت كرد. «٢» و پيش از فراگير شدن اسلام با قبايل مشرك اطراف مكّه پيمان‌هاى نظامى بست. «٣» تعاون و همكارى مسلمانان با بيگانگان بايد با دقّت و ظرافت و بر مبناى اصول شرعى صورت پذيرد و هرگز سبب تقويت جبهه كفر يا تسلّط فرهنگى، نظامى، اقتصادى و ... آنان بر ممالك اسلامى و مسلمانان نگردد؛ همچنان كه نبايد در امور غير انسانى و ضد شرعى با آنان همكارى كرد.
ب- تعاون مخرّب‌ چنان كه به سامان رسانيدن كارهاى بزرگ و سازنده بدون تعاون، امكان‌پذير نيست، ارتكاب بسيارى از گناهان و جنايت‌ها نيز بدون تعاون ميسّر نمى‌شود. منظور از تعاون مخرّب نيز همين است كه در زبان قرآن، با عنوان «تعاون بر اثم و عدوان»، محكوم و ممنوع شده است:
«... لا تَعاوَنُوا عَلَى الْاثْمِ وَ الْعُدْوانِ» «٤» بر گناه و تجاوز يكديگر را يارى نكنيد.
با توجه به اين كه اين جمله در پى «تَعاوَنُوا عَلَى البِرِّ وَ التَّقْوى‌» آمده است، مى‌توان‌گفت كه «اثم» و «عدوان»، در برابر «برّ» و «تقوا» قرار دارند و همان معناى وسيعى كه آن دو كلمه در تعاون سازنده دارند، اين دو كلمه نيز در تعاون مخرّب دارند و شامل هر گونه كار